Het leven in oorlog laat diepe sporen na. Als je een kind hebt verloren of voortdurend vreest voor je leven dan heeft dat grote mentale impact. Hoe ga je dan verder?
Sara is onderweg met haar twee dochters als er een raket inslaat. Haar ene dochter - een accountant van nog maar twintig jaar - is op slag dood. Haar andere dochter raakt zwaargewond. Ze is zwanger. Sara zelf verliest haar been. Twee maanden later ontwaakt ze uit een coma en hoort ze wat er is gebeurd. Haar wereld stort in.
Lees het hele verhaal van Sara hier.
De oorlog in Syrië is voorbij, maar het leven is nog lang niet zoals vroeger. Huizen, scholen en ziekenhuizen zijn beschadigd. De economie ligt in puin en veel mensen zijn afhankelijk van humanitaire hulp. Naast fysieke verwoesting is er wijdverspreid psychologisch leed: veel vrouwen kunnen door trauma niet meer ‘gewoon’ leven, omdat ze voortdurend in overlevingsstand staan. Dima, een andere vrouw uit de woonplaats van Sara zegt: ‘Ik was angstig en gespannen. Ik vreesde constant voor mijn leven, en nog meer voor dat van mijn kinderen.’
Tearfund biedt op verschillende plekken psychosociale hulp. Traumazorg kan littekens niet wegnemen, maar helpt vrouwen om hun leven weer op te bouwen. Dima durft weer haar huis uit en voor Sara was de steun van vrouwen die hetzelfde meegemaakt hebben helend.
Daarnaast kunnen vrouwen praktische vakopleidingen volgen, zodat ze een inkomen kunnen verdienen in een economie die door veertien jaar oorlog verwoest is. Zo komt er bij deze vrouwen langzaam ruimte om weer te bouwen. Aan een toekomst voor het eigen gezin. Maar ook breder: aan huizen die verwoest zijn en een samenleving waar angst en geweld niet meer de boventoon voeren. Het helen van trauma is essentieel voor herstel en wederopbouw. Zoals Tearfund-medewerker Diana Yazji treffend zegt: ‘Brood heb je nodig om te overleven, maar herstel van trauma is nodig om daadwerkelijk te leven.’
Om veiligheidsredenen zijn Dima en Sara geen echte namen en is niet hun foto gebruikt.