De Oekraïense Hanna moest haar huis ontvluchten; zo vindt zij nieuwe hoop

Beeld: Integra / Anastasia Bagnenko

Hanna woont al haar hele leven in Irpin, een voorstad van Kyiv, maar werd vanwege de heftige gevechten gedwongen haar geboortestad te verlaten. “We werden op die 24 februari wakker van de explosies,” vertelt ze. “Daarna was er de toespraak van president Zelensky, kinderen mochten niet meer naar school. Mijn oudste zoon belde vanuit Kiev en zei dat hij naar ons toe kwam met zijn vrouw en hun drie maanden oude baby. Ze konden niet met de trein of bus, dus zijn ze te voet gekomen. Meer dan 20 kilometer hebben ze gelopen met kinderwagen en koffers terwijl de de straaljagers over hen heen vlogen. Ook in Irpin waren er explosies. In de woonkamer waren we aan het bidden, terwijl de ramen van het huis trilden alsof ze elk moment eruit konden vliegen.”

Gevlucht

De volgende ochtend besloot de familie naar een gebedsbijeenkomst te gaan in Nemishayeve, een dorp 15 kilometer van Irpin. Ze hadden niets meegenomen, in de veronderstelling dat ze na afloop weer naar huis zouden terugkeren. Maar dat gebeurde niet. “Het te was gevaarlijk om naar huis terug te keren, dus vluchtten we naar Klavdievo, een ander dorp hier in de buurt, daar woont mijn dochter en haar." Eenmaal aangekomen, bleek ook Klavdievo volledig omsingeld te zijn door het Russische leger. "Overal waren er gevechten. We konden geen kant meer op en we zaten met zo´n 30 personen in het huis van mijn zus. De elektriciteit en het gas waren afgesloten, er was niet genoeg voedsel. We probeerden meerdere dagen achter elkaar toch te vertrekken, maar we kwamen niet voorbij de checkpoints. Onze soldaten zeiden: `Kijk naar de beschoten auto's. Waar ga je naartoe?' We hoorden verschrikkelijke verhalen van beschietingen van auto’s die aan de andere kant van Irpin in de file stonden.”

Terugkeer

“Het was een zwaar jaar waarin we verschrikkelijke dingen hebben gehoord, gezien en meegemaakt. Uiteindelijk konden we als familie Klavdievo ontvluchten, doordat we een bericht kregen over een checkpoint dat open was omdat de gevechten daar waren gestopt.” Hanna en haar familie werden verdeeld. Een deel van haar kinderen reisde door naar Duitsland en zelf kwam ze met haar jongste zoon (11 jaar) in Zakarpattia, in de buurt van Lviv terecht. Eind mei was de situatie in Irpin weer veilig en keerden ze terug naar hun huis. “Al die tijd wisten we niet of ons huis in Irpin nog stond”, vervolgt Hanna. “Bij terugkomst troffen we het zwaar beschadigd aan. Geen ramen, beschadigde kozijnen en een explosie had de voordeur weggeblazen. Er was overal zoveel vuil en er hing een enorme stank omdat een aantal katten zich er had gevestigd. Ik weet nog dat ik de de vieze badkamer inliep en de kraan opende. Er kwam schoon en warm water uit. Het ontroerde me, want het symboliseerde hoop. Alles kan worden schoongemaakt, hersteld of herbouwd. Alles zal beter worden! Veel mensen in de buurt waren hun huis kwijtgeraakt, maar dat van ons stond er nog. We zeiden: 'Heer, groot is Uw barmhartigheid, U hebt ons huis gespaard'."

Beschermd

Ondanks de moeilijkheden begon de familie het huis te repareren. “Het dak was net een zeef. Als het regende, stonden er overal bakjes en emmers om het water op te vangen.” Dat was de situatie tot september. Dankzij de ondersteuning van Tearfund kon het dak volledig vervangen worden. Ze installeerden ook een nieuwe voordeur en een raam. “De werkzaamheden waren in oktober klaar en het koude weer sloeg meteen toe. We waren dus enorm dankbaar dat we beschermd zaten.”

Tearfund werkt in Irpin via lokale partners Integra en Realis. Naast hulpverlening via voedselpakketten, non-food items en psychosociale zorg, is een belangrijk onderdeel het winterklaar maken van de huizen. Oekraïne kent strenge winters (temperaturen kunnen dalen tot -15 graden) en daarom is het belangrijk dat de huisvesting wordt verbeterd.