Congo: ‘Met de inkomsten van deze winkel kan ik weer voor mijn gezin zorgen’

Situatie in Congo 

In het oosten van de Democratische Republiek Congo is het al jaren onrustig. Er is sprake van geweld door gewapende groeperingen. Verkrachting wordt ingezet als oorlogswapen. Miljoenen mensen worstelen met honger. De strijd draait mede om grondstoffen zoals kobalt, dat wereldwijd wordt gebruikt in producten zoals smartphones. Daarbovenop krijgt het land in 2026 ook nog te maken met een ebola-uitbraak, de op één na grootste ooit geregistreerd. 

Tearfund biedt noodhulp: eten, onderdak, medische zorg en schoon water. Waar het even kan, kijken we verder dan alleen de nood: door mogelijkheden om inkomen te verdienen te vergroten of samen met kerken te bouwen aan vrede. Vrouwen en kinderen krijgen extra steun, want seksueel en huiselijk geweld komen helaas veel voor.  

‘Met de inkomsten van deze winkel kan ik weer voor mijn gezin zorgen’ 

Pascaline is weduwe en moeder van vijf kinderen. Ze volgde een training in het opzetten van een klein bedrijf. Daarnaast is ze lid van een solidariteitsgroep. Daar vinden mensen een veilige plek om hun verhalen en trauma’s te delen. Tegelijkertijd werken ze samen aan een beter leven. Vaak functioneren deze groepen ook als spaar- en leengroep. 

‘Door gebrek aan financiële steun heb ik nooit de kans gehad om te studeren. Om te overleven maakte ik vaak een lange en gevaarlijke reis naar een ander dorp, waar producten te vinden waren die ik kon kopen en doorverkopen. Ik verkocht vooral frisdrank. Zo kon ik iets verdienen om mijn kleine gezin te onderhouden. 

Maar omdat ik steeds opnieuw dezelfde onveilige weg moest nemen voor mijn inkopen, kwam ik op een dag in een hinderlaag terecht. Onbekende gewapende mannen vielen mij aan. Zij hebben mij allemaal verkracht. 

Mijn man, die er nu niet meer is, en zijn familie konden deze situatie niet aan. Hij stuurde mij weg en ik moest terugkeren naar mijn familie. Enkele maanden later ontdekte ik dat ik zwanger was. Het leven werd steeds moeilijker voor mij en mijn kinderen. 

Maar door Gods wil kwamen hulpverleners naar onze wijk. Ik kon deelnemen aan een project gericht op het vergroten van het inkomen. Een kans die meer stabiliteit bracht in mijn gezin. 

Na de training ontving ik startkapitaal voor mijn winkel. Ik sloot me aan bij de solidariteitsgroep. Dat gaf me weer de moed om te leven. Elke week kom ik samen met andere vrouwen, en dat bemoedigt mij enorm. 

Nu heb ik mijn vroegere winkel opnieuw opgestart. Ik kan zelf voorzien in de behoeften van mijn kinderen, zonder afhankelijk te zijn van mijn familie. Dat bespaart me veel zorgen. Mijn leven en dat van mijn kinderen worden steeds stabieler. Mijn gezondheid is verbeterd en mijn kinderen gaan weer naar school.’