Vrede begint niet aan vergadertafels. Pastor Gebeyehu weet daar alles van. ‘Vrede moet in het dagelijks leven ontstaan,’ zegt hij.
In zijn land Ethiopië werkte een verwoestend conflict jarenlang door in de levens van mensen. Door geweld verdween het vertrouwen, gemeenschappen raakten verscheurd en zelfs het inkomen van duizenden gezinnen kwam onder druk te staan. Pastor Gebeyehu zag van dichtbij hoe diep de wonden waren, en hoe weinig hoop officiële vredesbijeenkomsten boden.
En toen kwam er uit onverwachte hoek verandering.
Via een project voor de verbouw van macadamianoten werken boeren uit Gedeo en Guji – ooit tegenover elkaar – nu samen. In zelfhulpgroepen ontdekken ze hoe het gewas het beste groeit en hoe de opbrengst hun situatie van armoede kan doorbreken.
Door een gedeelde economie hangt het succes van de één direct samen met dat van de ander, legt pastor Gebeyehu uit. 'Ik noem elke macadamia-plantje een instrument van verzoening.' Oude conflicten verdwijnen langzaam naar de achtergrond en er komt ruimte voor onderling vertrouwen.
‘Ik noem elk macadamia-plantje een instrument van verzoening’
Dit voorbeeld uit Ethiopië laat zien dat verbetering in situaties van onrecht en armoede niet vanzelf gaat. Die wordt dag voor dag opgebouwd. Door mensen die de handen ineenslaan en weer hoop durven hebben.
Wat hier gebeurt, zien we ook in Zimbabwe bij jongeren die weigeren hun toekomst te laten bepalen door droogte en armoede. Samen bouwen ze aan groene oases en benutten ze de zon om
nieuwe kansen te creëren.
Dankzij projecten als deze:
• verdienen gezinnen weer een stabiel inkomen;
• ontstaat een gedeelde economie waar mensen elkaar nodig hebben;
• krijgt vrede een plek in het dagelijks leven.
Dit project in Ethiopië helpt boeren beter om te gaan met klimaatverandering en armoede door naast koffie ook macadamianoten te verbouwen. Hierdoor krijgen 3.400 boeren een stabieler inkomen en worden zij minder kwetsbaar voor misoogsten en droogte.
Het project versterkt daarnaast de lokale economie en de cohesie binnen gemeenschappen, onder meer door samenwerking via zelfhulpgroepen en het versterken van lokale kerken. Tegelijk draagt het bij aan biodiversiteit, herbebossing en duurzamere landbouw, waardoor boeren en hun omgeving ook op de lange termijn veerkrachtiger worden.