Soms is één gedachte genoeg. Een stille aandrang. Een naam die zomaar in je opkomt. Wat als juist dát het begin is van iets wat alleen gebed in beweging kan zetten? Theoloog en Tearfund-collega Mira de Boer schreef er deze indringende column over.
Ik heb geen idee meer wat ik precies heb gebeden
Een moeder van school lag op sterven. Ze was al jarenlang ziek geweest, en de diagnose was uiteindelijk uitzichtloos. Het had zich in haar hele lichaam verspreid. Artsen konden niets meer doen…
Tijdens een speelpartijtje van onze dochters, vertelde ze me dat ze was opgegroeid in een geloofsgemeenschap, maar daar geen deel meer van mocht uitmaken toen ze verkering kreeg met een jongen die nergens in geloofde. Daarom had ze zelf het geloof achter zich gelaten.
Toen haar ziekte weer terugkwam, heb ik maandenlang voor haar gebeden. Vaak terwijl ik stond te strijken, telkens als ze in mijn gedachten kwam. Op een ochtend zaten we met een paar moeders bij het schoolgebed toen ik zo’n innerlijke drang kreeg om naar haar toe te gaan, dat ik gewoon niet kon blijven zitten. Ik vroeg de moeders om voor me te bidden, stapte op mijn fiets en reed naar haar huis. Met knikkende knieën belde ik aan. ‘Mag ik voor je bidden?’ Ze lag op een bed in de woonkamer, omringd door vrouwen. Sommigen kende ik van school. Ze keek me eerst wat onbewogen aan, maar knikte toen.
Ik heb geen idee meer wat ik precies heb gebeden. Wel weet ik nog dat ik iets zei over overgave aan de Vader, uit liefde. Dat het nog kon, en dat Hij haar kende. Toen ik ‘amen’ zei en haar aankeek, was haar gezicht nog steeds onbewogen. Bij haar man rolden wel de tranen over de wangen. De rest van de vrouwen in de kamer keek naar me alsof ik iets heel raars had gedaan.
De uitkomst was niet aan mij
Hoe ik daarna precies ben vertrokken, weet ik niet meer. Maar op de fiets naar huis, voelde ik me zo rustig en blij! Ik had gedaan wat ik moest doen. De uitkomst was niet aan mij.
De volgende ochtend op school hoorde ik dat ze was overleden. Ik weet niet of ze in haar laatste uren nog iets met mijn woorden heeft gedaan. Ik weet ook niet hoe het verder is gegaan met haar man, of hij nog verder aan het denken is gezet. Wat ik wél weet, is dat ik tot op de dag van vandaag dankbaar ben dat ik gehoor heb gegeven aan wat ik geloofde dat van God kwam, de aandrang van de Geest om naar haar toe te gaan en te bidden.
Ik wil je aanmoedigen om niet zomaar voorbij te gaan aan iemand die ineens in je gedachten komt. Bid voor die persoon. In woorden als je ze hebt. In stilte als je ze niet kunt vinden. In tongentaal als je dat gegeven is. Misschien kun je bij iemand langsgaan. Misschien stuur je een berichtje. Of misschien hoeft dat niet. Maar doe iets met deze ingeving. Ik geloof dat God daarin spreekt.
Weet dat de Geest ons helpt in onze zwakheid. Als wij niet weten wat we in ons gebed moeten zeggen, pleit de Geest zelf voor ons met woordeloze zuchten. (Romeinen 8:26) ‘God, die ons doorgrondt, weet wat de Geest wil zeggen.’
Het kan spannend zijn om iemand te vragen of je mag bidden, zeker als deze persoon zelf niet gelooft. Maar weet dat het een van onze krachtigste middelen is: je komt, door de Geest aangespoord, met elkaar voor de troon van de genadige, liefdevolle, eeuwige Vader (Psalm 91:1), waar Jezus aan Zijn boezem rust (Johannes 1:18). En daar, in de tegenwoordigheid van de Drie-enige-God, mag je je hart uitstorten en vragen, zonder schroom of angst (Hebreeën 10:19).
In Mattheüs 10:19,20 zegt Jezus dat je je geen zorgen hoeft te maken over wat je zult zeggen, want het zal je worden ingegeven. Dat zegt Hij in de context als je wordt voorgeleid aan koningen en gouverneurs. Ik geloof dat dit ook geldt voor ‘gewone’ gesprekken waarin het spannend is.
Ik heb het zelf ervaren, daar aan het bed van die vrouw. Of ik nu vloeiend of stuntelend bad, dat weet ik niet meer. Wat ik wel weet, is dat het goed was. Dat ik gehoorzaam was, en het verder in Gods hand mocht leggen. Ik heb geloof dat ik haar later bij de Vader zal ontmoeten en dat we dan samen terugdenken aan dat moment. En dat zou je toch niet willen mislopen?
Mira de Boer is theoloog en werkt voor Tearfund aan diverse programma's in Nederland.
Iedere dinsdag komt het personeel van Tearfund samen om aandacht te hebben voor Gods woord. We bidden dan voor landen, projecten en mensen waar we betrokken bij zijn en danken voor wat God ons geeft.