Het is vlak voor etenstijd als we met elkaar bellen. Hét tijdstip dat Antheun normaal gesproken op zijn hometrainer zit om bergen te beklimmen die hij vroeger veelvuldig met de fiets gereden heeft. De hometrainer is aangesloten op de computer waardoor hij er videobeelden van de bergen bij heeft. Deze dagen is alles anders. Antheun klimt niet op de fiets, maar op de trap. Iets dat gewoon lijkt, maar absoluut niet zo is als je leeft met de gevolgen van een beroerte (CVA).

'Mijn vrouw hoorde mij vallen'

‘Eigenlijk weet ik er zelf niet veel meer van’, vertelt Antheun. ‘Het gebeurde zeven jaar geleden op een ochtend dat ik van plan was om vroeg naar mijn werk te gaan. Op de overloop ben ik gevallen omdat ik plotseling niet meer op mijn linkerbeen kon staan. Ik weet nog goed dat ik het  vreemd vond, dat zoiets gewoons niet lukte. Veel meer kan ik me niet herinneren. Mijn vrouw hoorde mij vallen en vond mij in de gang.'

Mijn geheugen is zo slecht dat ik soms niet meer wist wat ik al verteld had.

'Ik brabbelde met een dubbele tong dat ik ook niet wist waarom ik gevallen was. Ze wist meteen dat het foute boel was en heeft de ambulance gebeld. Met spoed ben ik naar het ziekenhuis gebracht en daar kreeg ik meteen bloedverdunners. Helaas was het infarct in mijn hoofd zo groot, dat het niet voldoende hielp. Na een paar dagen ging mijn hoofd opzwellen en hebben ze mijn schedel voor een gedeelte weggehaald zodat de zwelling voldoende ruimte kreeg. Ik lag een week op de ic en werd gelukkig weer wakker.’

Antheun moest alles weer leren. Zelfs zitten was problematisch. Een lange tijd moest hij verblijven in het revalidatiecentrum en uiteindelijk kwam hij thuis. Met een halfzijdige verlamming waarbij hij zijn been met behulp van een kruk gebruikt. In eerste instantie dacht hij dat hij zijn oude leven weer op kon pakken: ‘Ik was historicus en werkte als universitair hoofddocent aan de universiteit in Leiden. Ik heb geprobeerd om college te geven ,maar het werd een drama. Mijn geheugen is zo slecht dat ik soms niet meer wist wat ik al verteld had.’ Antheun is 51 jaar als hij volledig afgekeurd wordt: 'Ik had een snel en druk leven. Ik was voortdurend aan het lesgeven, boeken aan het lezen en aan het schrijven. In de kerk was ik actief als organist en pianist.’ Lachend: 'Zelfs dat deed ik snel, de gemeenteleden moesten opschieten met zingen.’

Antheun tijdens The Climb

De donaties stroomden binnen

Ook fietsen was een grote hobby van Antheun: ‘Dat verklaart waarom The Climb mij meteen interesseerde. Ik heb vroeger op de racefiets vele bergen beklommen. Ik was goed in het klimmen en vond dat een uitdaging om te doen. Tearfund dragen mijn vrouw en ik al jarenlang een warm hart toe dus ik was direct enthousiast. Het geeft mij iets nuttigs om te doen, want omdat ik afgekeurd ben, vraag ik me weleens af wat ik voor nuttigs beteken hier op aarde. Natuurlijk ben ik een echtgenoot, vader en opa, en toch ik zou graag breder mensen helpen.’

Antheun schreef zich voor de actie in en de mensen om hem heen waren zo enthousiast dat zijn actie enorm veel financiële steun krijgt. ‘De donaties stroomden binnen. Ik heb al vier keer mijn gelddoel naar boven bijgesteld. Mooi want dat corona is een ellendige toestand waardoor er een hoop kapot gaat. Ook ik behoor tot de kwetsbare groep. Maar wij wonen in een land met veel luxe voorzieningen. In veel landen is dat er niet. Het is goed dat Tearfund iets doet.’

Het wordt tijd dat de klimmer aan zijn klim gaat beginnen. Voelt het voor hem hetzelfde als het beklimmen van een berg? ‘Het leuke van een berg beklimmen – zelfs de Vaalserberg – zijn de kilometer bordjes waar je trots een foto bij maakt,  het uitzicht als je bovenop komt én soms is er een restaurantje waar je een appeltaartje kunt kopen. Die foto maken we bovenop de trap en we kopen op de laatste dag een appeltaart! Zeer verdiend, want op sommige dagen valt The Climb best tegen. Ik ben elke keer weer blij als ik met beide benen op de grond sta.’

Tekst: Hilde Kooij - Tromp.

Afbeelding
Lokaal & Eigenaarschap

Lokaal & Eigenaarschap

Jij maakt verschil. Of je nu in Zeist woont of in Kampala, het is belangrijk om je te realiseren dat jij verschil kunt maken en dat je van betekenis bent voor je leefomgeving. Dat begint klein, maar heeft grote impact. Als de verantwoordelijkheid voor verandering bij mensen zelf ligt, is de verandering duurzaam en ervaren mensen trots en vrijheid. We sturen daarom zelf geen teams uit, maar werken altijd via lokale organisaties en kerken. In ons werk is eigenaarschap een belangrijke drijfveer.
Gerelateerde content
Een klaslokaal in Zuid-Soedan door Polly Hughes van Tearfund
Verhaal
Lees meer
2 juni 2021

Van afhankelijkheid naar zelfredzaamheid en vrijheid

Als je iedere dag in armoede leeft en moeite hebt om rond te komen, lijkt een weg eruit haast niet voor te stellen. Toch [...]
Lees meer
Adut Zuid-Soedan The Climb
Verhaal
Lees meer
26 mei 2021

Adut uit Zuid-Soedan: 'Elke dag is een strijd, maar ik ben blij dat we nog leven.'

Honger, overstromingen en geweld zijn aan de orde van de dag in Zuid-Soedan. Het raakt de lokale bevolking hard. Zo ook [...]
Lees meer
Annet en Moses Alagbe met hun pleegkinderen voor de kerk die ze gaan beklimmen - The Climb
Verhaal
Lees meer
25 mei 2021

Annet en haar pleegzoon doen mee met The Climb: ‘Ik weet hoe het leven in een vluchtelingenkamp is’

Wat doe je als je gevraagd wordt om mee te doen met The Climb? Annet Speelberg bedacht zich geen moment: overal trommelde [...]
Lees meer
Een rij met mensen in Zuid-Soedan
Verhaal
Lees meer
6 April 2021

De mensen in Zuid-Soedan zijn moe

Meer dan de helft van de bevolking in Zuid-Soedan heeft zeer dringend behoefte aan voedselhulp. Volgens de Verenigde [...]
Lees meer
Groep jongens The Climb
Verhaal
Lees meer
19 juni 2020

De langste trap van Nederland beklimmen: ‘Voor andere vluchtelingen de trap op’

Met 508 treden is de Wilhelminaberg in Landgraaf de langste openlucht trap van Nederland. Ze is 248 meter lang en [...]
Lees meer