2025: een jaar van uitdagingen en hoop

Het jaar 2025 werd getekend door rampen en conflicten, maar ook door ingrijpende politieke keuzes die de internationale hulpverlening onder druk zetten. Terwijl de nood wereldwijd toenam, nam de financiële ruimte voor ontwikkelingssamenwerking in westerse landen juist af. Bij het verschijnen van het jaarverslag 2025 blikken we samen met directeur Guido de Vries terug op het afgelopen jaar. Een jaar vol uitdagingen en hoop. 

Wat was 2025 voor een jaar?

‘Het was een jaar waarin de kwetsbaarheid van onze wereld opnieuw zichtbaar werd. Eind maart werd Myanmar getroffen door een zware aardbeving. Duizenden mensen verloren hun huizen, hun inkomen en hun gevoel van veiligheid. Mozambique kreeg te maken met drie zware cyclonen kort achter elkaar. Meer dan 1,4 miljoen mensen werden geraakt terwijl dit nauwelijks in het nieuws is geweest. Dit zijn slechts twee gebeurtenissen die pijnlijk duidelijk maken hoe snel mensen die al in kwetsbare omstandigheden leven, nog dieper in crisis en onzekerheid kunnen belanden.

Tegelijk mocht ik ook zien hoe lokale partners en kerken direct in actie kwamen, hoop boden en elkaar hielpen. Voor mij blijft dat de kern van Tearfund: mensen die midden in de storm opstaan voor hun naasten. Dat is wat mij bijblijft als ik aan 2025 denk.’

Welke gebeurtenis raakte jou persoonlijk het meest?

‘De voortdurende oorlog in Soedan, een land waar ik zelf vijf jaar heb gewoond. Het doet pijn om te zien hoe miljoenen mensen op de vlucht zijn. De hongersnood, het geweld en de uitzichtloosheid. Elke dag is het een strijd om te overleven. Het is nauwelijks in woorden te vatten hoe ernstig de crisis is. 

Als Tearfund konden we noodhulp bieden in een opvangkamp in Tawila, en ook op dit moment doen we dat. Onze inzet blijft onverminderd nodig, want meer dan de helft van de bevolking heeft humanitaire hulp nodig. Ik heb enorme bewondering voor onze partners daar. Voor hun doorzettingsvermogen om hulp te verlenen, zelfs wanneer de eigen veiligheid onder druk staat.’

Begin 2025 werd duidelijk dat er forse bezuinigingen op ontwikkelingssamenwerking zouden komen. 

‘Ja, dat voelde heel wrang. Juist op het moment dat de nood wereldwijd toenam, werden er grote bezuinigingen aangekondigd. In Nederland ging het om 2,4 miljard euro. Tegelijkertijd besloot president Trump om USAID grotendeels te ontmantelen, een organisatie die bijna de helft van alle humanitaire hulp wereldwijd mogelijk maakte. Dat zijn geen abstracte cijfers. Dat betekent dat programma’s voor onder meer voedsel, schoon water en gezondheidszorg abrupt stopten. Gezinnen kregen geen hulp meer. En voor sommige mensen is dat letterlijk een kwestie van leven of dood.’

Staan de programma’s van Tearfund onder druk?

‘Nee, niet direct. De subsidies die wij ontvangen vanuit de Nederlandse overheid zijn vooral gericht op noodhulp, en die bleven vooralsnog gelukkig overeind. Met die financiële steun konden we in 2025 hulp bieden in Congo, Myanmar, Mozambique, Haïti en Indonesië.

We zien wel dat partnerorganisaties onder druk staan, vooral waar zij afhankelijk waren van Amerikaanse financiering. En dat laat ons niet onberoerd. Juist deze lokale organisaties kennen hun gemeenschap, hebben vertrouwen opgebouwd en beschikken over kennis die je niet zomaar vervangt. Als zij moeten stoppen, vallen er gaten die direct voelbaar zijn voor de meest kwetsbaren.

Mede daarom blijven we bezorgd over de afnemende solidariteit met mensen die getroffen worden door geweld of natuurrampen. Helaas zien we dit in de hele westerse wereld toenemen.’

Wat valt je op als je kijkt naar het jaarverslag?

‘Als ik de verhalen lees uit de landen waar we werken, zie ik telkens weer hoe krachtig lokaal eigenaarschap is. Overal waar kerken en gemeenschappen samen verantwoordelijkheid nemen, ontstaat duurzame verandering. Boeren werken samen aan voedselzekerheid. Gemeenschappen worden weerbaarder doordat zij zich gezamenlijk voorbereiden op toekomstige rampen. En mensen zoeken elkaar op, ondanks hun verschillende religieuze achtergronden, en bouwen samen aan harmonieuze gemeenschappen en een betere toekomst voor iedereen. Het laat zien dat echte verandering ontstaat wanneer mensen zich verantwoordelijk voelen voor hun eigen gemeenschap en elkaar ondersteunen.’

En vanwege het staakt-het-vuren werd noodhulp in Gaza ook mogelijk.

‘Ja, we bieden als Tearfund medische noodhulp in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever, alhoewel de situatie uiterst precair is. Terwijl sommige crises zoals Congo relatief onzichtbaar blijven, trekken andere conflicten wereldwijd de aandacht, zoals in Oekraïne en het Midden-Oosten. Het gesprek over Israël en Gaza ligt zeer gevoelig, ook binnen christelijk Nederland, omdat het mensen diep raakt en soms verdeeldheid kan veroorzaken. Tearfund kiest nooit politiek partij; wij kiezen altijd voor de mens in nood. Dat kan spanningen geven, maar het is noodzakelijk om overal toegang te houden en onze humanitaire rol serieus te vervullen. Ik ben dankbaar dat we, ondanks de complexiteit van het conflict, ook in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever concreet hulp kunnen verlenen aan de mensen in nood. Dat geeft hoop in een verharde wereld.’

Hoe staat Tearfund er als organisatie voor?

‘We staan er goed voor. We hebben een prachtig team dat zich met hart en ziel inzet voor onze missie. In 2025 bereikten we met onze lokale partners ongeveer 500.000 mensen in 23 landen. Daarbij waren ruim 2.300 kerken betrokken. Dat is echt iets om dankbaar voor te zijn.

Tegelijkertijd groeit de nood sneller dan de beschikbare middelen. Dat vraagt om focus en kwaliteit. Het vraagt dat we onze partners blijven versterken, zodat zij duurzaam en zelfstandig hun werk kunnen doen. Dit kunnen we alleen samen met donateurs die ons werk mogelijk maken. Ook in dat opzicht zijn we in 2025 gezegend: de inkomsten van particulieren, kerken, bedrijven en stichtingen zijn toegenomen.’

Welke rol speelt geloof voor jou persoonlijk in dit werk?

‘Voor mij is geloof het fundament onder alles wat ik doe. De woorden uit Matteüs 25, om te zien naar wie kwetsbaar is, zijn geen motto maar een roeping. Overal waar ik kom, ontmoet ik mensen die ondanks trauma en verlies blijven hopen. Kerken die hun deuren openen. Jongeren die kiezen voor vrede. Moeders die hun gezin beschermen. Ik geloof dat God door mensen heen werkt. Dat vertrouwen geeft mij rust en moed.’

Hoe kijk je naar de toekomst?

‘Met realisme en hoop. De wereld wordt niet eenvoudiger. Ongelijkheid, polarisatie, klimaatverandering en conflicten blijven ons uitdagen. Maar overal zie ik mensen opstaan. Kerken, jongeren en gemeenschappen die geloven dat verandering mogelijk is. Tearfund wil hen blijven versterken. In die beweging van hoop zie ik iets van Gods Koninkrijk. En daar houd ik mij aan vast.’